มาร์โค เทอร่า เดเมเชียส ชื่อที่ข้าได้รับมอบมาจากมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่า ดาลิอันน่า แม็กนัส อเล็กซานดรา เทอร่า เดเมเชียส ราชบุตรีคนที่ 3 ของสาธารณรัฐเดเมเซีย ประเทศร่ำรวยที่เป็นผู้ครอบครองหนึ่งเดียวของสินแร่หายาก “โลวาเนียม” ก้อนหินล้ำค่าที่ในประเทศนี้หาได้อย่างง่าย แต่กลับหายากในที่อื่น ข้าไม่เข้าใจสิ่งเหล่านั้นที่ดาเลียเล่าให้ข้าฟังหรอก ความร่ำรวยหรือสินแร่หายากไม่จำเป็นกับชีวิตข้าด้วยซ้ำ ข้าเป็นแมวนี่นา
ชื่อของข้าสลักบนปลอกคอทองคำที่ประดับด้วยหินอีกหลายสี ข้าอาศัยอยู่กับแมวที่เป็นพี่น้องและไม่ใช่พี่น้องอีกประมาณ 27 ตัว และข้าอาจจะเป็นตัวที่ดาเลียรักน้อยที่สุด ในขณะที่แมวตัวอื่นได้รับอาหารค่ำที่ดีที่สุดที่ทำจากเนื้อของปลาทูน่าหางเหลืองใส่ในถ้วยเงินมันเกลี้ยงสะท้อนแสงแวววาว แต่อาหารของข้ากลับเป็นเนื้อวาฬสีน้ำเงินที่แค่แล่มาแบบที่ดาเลียเรียกว่าซาชิมิอะไรสักอย่าง ไม่ได้ปรุงแต่งอะไรแบบเนื้อทูน่าของพี่น้องของข้าด้วยซ้ำ แล้วยังใส่ในถ้วยที่ทำจากโลวาเนียมประดับหินสีๆ ทั้งที่โลวาเนียมเป็นแร่ที่บอกข้าว่าหาได้ง่ายมากในประเทศนี้เนี่ยนะ ละยังจะหินสีๆ แสบตานั้นอีก ข้าว่าดาเลียคงไม่ชอบข้าแหละ
ข้ารู้ได้ยังไงว่าข้าได้รับความรักน้อยกว่าตัวอื่นอย่างนั้นหรือ ดูในรูปวาดสีน้ำมันใบใหญ่โดยจิตรกรที่ว่ากันว่าดีที่สุดของประเทศเราที่ประดับอยู่ตรงบันไดทางขึ้นพระราชวังนั่นสิ รูปที่สูงเท่าคนยืนต่อกันสองคน แล้วก็ยาวเท่าคนนอนต่อกันสี่คน ที่กรอบรูปเป็นสีทองประดับด้วยเพชรพลอยนั่นแหละ แมวสีเทาขุ่นหน้ามุ่ยสุดหล่อที่นอนบนตักของดาเลียน่ะข้าเอง ข้าไม่ได้นั่งบนแท่นประดับสีทองที่อยู่ด้านซ้ายขวาของนางเหมือน แอนซัส และ จอร์จิน่า คู่แมวดำขาวขนฟูนุ่มสลวยที่น่าจะเป็นคู่โปรดของดาเลีย หรือนอนสบายที่พรมแสนนุ่มบนพื้นแบบพี่น้องข้าตัวอื่นๆ ข้ากลับถูกจับนั่งกับที่และใช้มือพันธนาการข้าไว้ไม่ให้ไปไหน
การเป็นแมวตัวที่ 18 ของดาเลียนั้นไม่ง่าย ทุกวันของข้าช่างแสนเหนื่อยเกินแมวจะรับไหว ข้าต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมากินอาหารหน้าตาไม่ซ้ำที่พ่อครัวของวังทำและคนใช้ยกมาให้ ทั้งที่ข้าชอบกินของง่ายๆ อย่างตับห่านนึ่งในไขมันของแมวน้ำราดด้วยซอสไขกระดูกวัวแค่นั้นเอง ทำไมต้องเปลี่ยนอาหารเช้าทุกวันให้ข้าจำไม่ได้ด้วย ข้าลำบากจริงๆ แล้วห้องน้ำของข้ายังจะเป็นห้องน้ำที่เป็นพื้นหินปูนสีขาวเรียบมันวาว ข้าไม่ชอบแบบนี้เลย มันควรเป็นพื้นหินแกรนิตสีดำสิ ข้าไม่อยากให้พื้นห้องน้ำสะท้อนมาเห็นหน้าข้าเสียหน่อย แถมบางครั้งข้าก็อยากจะลองกระโดดไปเกาะเจ้าโคมไฟส่องแสงที่ห้อยมาจากเพดานก็ทำไม่ได้ เพดานของที่นี่สูงเกินไป สูงกว่าเจ้าพวกคนตัวสูงสองคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูนั้นต่อตัวกันเสียอีก ทำไมชีวิตข้าช่างน่าสงสารขนาดนี้
ข้าเองก็ไม่ได้เป็นแมวตัวที่ดาเลียรักน้อยที่สุดตั้งแต่แรก แต่ข้าเคยได้ยินดาเลียพูดว่าข้าไปข่วนโซฟาที่ทำจากหนังของช้างแมมมอธที่เดย์ฟัส พ่อของดาเลียยอมสละเศษเงินสร้างให้กลับมามีชีวิต เพื่อเอาหนังมาทำโซฟา นางเลยไม่พอใจข้า แล้วดุข้าว่าเป็นเจ้าแมวน้อยนิสัยไม่ดี ทั้งที่ไม่เห็นต้องโกรธข้าขนาดนั้นเลย ข้าไม่ได้ข่วนโซฟาหนังไดโนเสาร์หรือหนังแมงกะพรุนดาวศุกร์ซะหน่อย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองแท้ๆ
ทุกวันข้าต้องลำบากสวมปลอกคอและชุดที่ประดับด้วยหินหลากสีหนักๆ เดินไปมา พี่น้องของข้าก็มีหินประดับพวกนี้ แต่ดาเลียคงกำลังลงโทษข้าอยู่ หินของข้ามันเลยดูหนักกว่าของคนอื่นตั้งเยอะ ชุดของข้าก็ดูใหญ่และเกะกะกว่า ข้าขยับตัวทีก็ลำบาก ทั้งยังต้องให้มีคนแปลกๆ ใส่ชุดดำแว่นตาดำเดินตามข้าไปเกือบทุกที่ ทำไมข้าต้องมาลำบากขนาดนี้นะ
บ้านของดาเลียที่เรียกว่าวังเองก็กว้างเกินไป ข้าเหนื่อยมากกว่าจะไปไหนมาไหนแต่ละที่ ครั้งหนึ่งข้าเคยเดินตามดาเลียไปที่หนึ่งที่ไกลมากๆ บรรยากาศรอบตัวไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ ดาเลียเองก็ทำตัวเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น แต่นางก็ยอมให้ข้าเดินตามไป นางเดินพ้นส่วนที่เรียกว่าวังไปไกลมากๆ แม้รอบๆ จะยังมีกำแพงสูงกั้น แต่ข้าก็ไม่รู้หรอกว่านอกกำแพงนี้มีอะไร มันไกลเกินกว่าข้าจะไปถึง ดาเลียจะไปหยุดที่บ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง จะเรียกว่าบ้านก็ยังไงอยู่ เพราะบ้านนั้นทำจากไม้แทนที่จะเป็นผนังหินปูนมันเรียบ แถมยังเล็กกว่าบ้านส่วนตัวของข้าอยู่มาก แล้วเจ้าทหารยามที่มักยืนนิ่งเฝ้าทางซ้ายของประตูก็จะออกมาต้อนรับนางพร้อมใบหน้ายิ้ม ในชุดที่ไม่เหมือนกับตอนเฝ้าประตู ทั้งที่ปกติหน้านิ่งยังกะรูปปั้น แถมชื่อเล่นดาเลียก็เป็นสิ่งที่ข้าได้ยินครั้งแรกจากเจ้าทหารยามหนุ่มนี่ นางจะยิ้มรับแล้วเดินเข้าไปในบ้านเล็กๆ หลังนั้น แถมก็ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะออกมา ข้าตามมาโดยที่ข้าก็ไม่ได้สนใจหรอกว่านางมาทำอะไรที่นี่ หรือเสียงแปลกๆ ที่ออกมาจากบ้านนั้นจะเป็นเสียงอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของข้า ข้าทำเพราะข้าทำได้ และนี่อาจจะเป็นวิธีการลงโทษของนางด้วยการพาข้ามาเดินไกลๆ ก็ได้ แต่ข้าก็ไม่สนหรอก แถวนี้ผีเสื้อเยอะดีข้าชอบ แถมคนชุดดำก็ไม่ตามข้ามาที่นี่ด้วย เพราะดาเลียสั่งห้ามเอาไว้
อีกหนึ่งความลำบากที่เลี่ยงไม่ได้เลยของข้าคือไม่รู้ทำไมทุกๆ เดือน ดาเลียจะทรมานข้าด้วยการอุ้มข้าไปให้คนเยอะๆ ดู ทุกครั้งที่มีสิ่งที่เรียกว่างานเลี้ยง ดาเลียและข้าก็จะถูกแต่งด้วยชุดที่ประดับหินสีๆ ที่รุ่มร่ามมากเป็นพิเศษ แล้วนางยังต้องพันธนาการข้าไม่ให้ไปไหนด้วยแขนทั้งสองข้างนั่น พาข้าเดินไปทั่วไอเจ้างานเลี้ยงนั่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นหวานรุนแรงและแสงไฟสีฉูดฉาด คนที่นั่นก็พากันแต่จะมาจับมาลูบตัวข้า วันนั้นยังกะเป็นวันที่ดาเลียลงโทษข้ามากเป็นพิเศษ หลังจากนั้นดาเลียก็มักจะพาข้าไปในห้องมืดที่ไม่มีใครอยู่แล้วนั่งร้องไห้ในขณะที่รัดข้าไว้แน่นกว่าเดิม ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าระรื่นได้ตลอดทั้งงานเลี้ยงแท้ๆ แบบนี้ข้าก็ยิ่งหนีไปไหนไม่ได้เข้าไปใหญ่ แต่ยังดีหน่อยที่ส่วนใหญ่มันจะจบลงภายในไม่กี่ชั่วโมง วันถัดไปดาเลียก็กลับมาเป็นเหมือนปกติ ทำไมพี่น้องข้าตัวอื่นยังไม่เคยโดนลงโทษแบบนี้บ้าง ข้าไม่เข้าใจจริงๆ
ถึงข้าจะไม่ได้เป็นแมวที่ดาเลียรักมากที่สุด แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ข้าก็ยังมีอาหารกิน แม้แต่ละมื้อจะไม่เคยซ้ำเลยแบบที่ข้าต้องการ ข้าก็ยังมีที่นอน แม้มันจะกว้างจนรู้สึกแปลกๆ เตียงนอนที่นุ่มและมีกลิ่นดอกไม้สารพัดจนข้าแสบจมูก ของเล่นชิ้นใหญ่ที่เรียกว่าคอนโดแมวที่แม้จะใหญ่จนพี่น้องของข้าเข้าไปได้พร้อมกันทีเดียวทั้งหมด หรือของเล่นชิ้นเล็กที่มีเยอะเกินจนข้าไม่มีวันจะเล่นได้ครบ ทั้งหมดนี้ก็เป็นแค่สิ่งที่อย่างน้อยแมวทุกตัวคู่ควรจะได้รับแล้วแหละ อย่างข้าอาจจะได้รับสิ่งที่ต่ำต้อยกว่าแมวตัวอื่นหน่อย ข้ามันเป็นแมวตัวที่ 18 นี่นา
เนื้อหา : นวย
พิสูจน์อักษร : ชนกานต์ ธัญโชติกานต์
กราฟิก : ginger cat