“ชีวิตก็คงมีแค่นี้จริงๆ สินะ”
กลิ่นคาวที่เน่าเสีย
เศษซากที่เน่าเปื่อย
แมลงวันที่รุมตอม
เหล่านกที่มารุมจิก
และเสียงหัวเราะไกลๆ ในพื้นหลัง
ผมมองไปรอบๆ เป็นครั้งสุดท้าย
เรียงรายด้วยผองเพื่อนใหม่ที่เพิ่งพบเจอ
ต่อให้จะเฉิดฉายเพียงใด
ทุกคนต่างก็จบในสภาพเดียวกัน
เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว
…
เช้าวันนี้ ผมตื่นขึ้นพร้อมอากาศร้อนจัด
เหมือนร่างกายถูกคลุกไว้ในหม้อไอน้ำ
เหงื่อเหนียวหนึบไหลเหนอะหนะ
“เฮ่ย มันเที่ยงแล้วนี่หว่า”
“ไม่เป็นไรหนู ที่นี่งานเข้าเยอะแค่ช่วงเที่ยง” คุณป้าเจ้าของบอกก่อนหันกลับไปหาลูกค้าที่เริ่มทะลักเข้ามา
“ใช่ ผู้จัดการเขาจัดตารางลูกค้าไม่ได้เรื่องน่ะ เป็นมาหลายปีละ” คุณลุงภารโรงบ่นพึมพำ
“ดาวเด่นอย่างเธอไม่ต้องกังวลหรอก ใครๆ ก็รอเธออยู่ละ เป็นตัวของตัวเองก็พอ” พี่สาวยิ้มให้
มองออกไป ผมรู้สึกถึงสายตาของเหล่าหญิงสาวและกะเทยจับจ้องกลับมาอย่างรุนแรง ราวกับถูกสะกด
ผมคงจะเป็นที่ต้องการจริงๆ สินะ
ที่นี่เป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของผม
โอกาสที่จะได้ทำอะไรให้กับชีวิต
ในอาคารอับ แสงสลัว เพดานสูง
บรรยากาศรอบตัวร้อนอบอ้าว
กลิ่นหอมน่าหลงใหลอบอวนอยู่ในอากาศ
ผู้คนพลุกพล่าน เสียงเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะ
พี่ๆ หลายคนแต่งตัวสดใสยืนเรียงราย
ยิ้มปริแล้วออกไปกับลูกค้าเมื่อถูกขานเรียก
ยกเว้นผมที่ยังนั่งจ๋อยอยู่กับที่
มานานมาก
จนจะแห้งตายละ
“หนู ไปกับคันนั้นนะ” คุณป้าชี้ไปทางประตู
อะไรเนี่ย มาถึงวันแรกก็ออกภาคสนามเลยหรอ
"เธอได้รับมอบหมายออร์เดอร์พิเศษเลยนะนี่"
“อย่างพวกพี่นะ ต้องอยู่นี่ตลอดน่าเบื่อจะตาย”
“ก็คราวนี้ ลูกค้าไม่อยากได้เธอเองนี่”
“เชอะ อีพวกจืดชืดไร้รสนิยม”
“สู้ๆ ล่ะ เธอเป็นหน้าเป็นตาของเราเลยนะ”
“จำไว้ เธอมีเวลาไม่มาก ทำให้เต็มที่ล่ะ”
เหล่าพี่สาวพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม เหมือนกำลังส่งใครบางคนขึ้นเวที
…
การเดินทางใช้เวลาไม่นาน
สายลมร้อนพัดแผ่วเข้ามาจากหน้าต่างรถ
ผมมองออกไป เห็นตึกสูงเรียงรายกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเส้นสายไฟ
จนในที่สุดรถก็หยุดที่คอนโดแห่งหนึ่ง
กลุ่มหญิงสาวแต่งตัวดีเดินออกมาต้อนรับ
“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวพูดกับคนขับ ก่อนจะพาผมเข้าไปในห้อง
ประตูเปิดออกพร้อมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นคาวคละคลุ้ง
ผมมองไปรอบๆ เห็นเพื่อนร่วมงานเข้าแถวเรียงเคียงข้าง
แต่ละคนดูสดใส แต่งตัวมีสีสันแตกต่างกันไป
บางคนหอมกรุ่น บางคนฉ่ำเยิ้ม บางคนดูเยือกเย็นน่าหลงใหล
บรรยากาศเริ่มครื้นเครง
เสียงหัวเราะบรรเลงดังขึ้น
แสงแฟลชจากโทรศัพท์แวบผ่าน
พวกเราทุกคนต่าง “ถูกเลือก” ไปทีละคน
บางคนถูกชมเสียงดัง บางคนถูกเฉยเมย
ผมถูกเรียกชื่อด้วยเสียงหวาน
“วันนี้เหนียวไก่น่ากินจังเลย”
รู้สึกตัวอีกที ร่างของผมค่อยๆ ถูกตัก ถูกแบ่ง ถูกย่อย
เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยคละเคล้ากัน
ร้อน หนาว หายไปทีละน้อย
จนเหลือเพียงกลิ่นคาวและความว่างเปล่า
“แกๆ ชั้นว่าเราสั่งเพลินไปว่ะ”
“จริงแก จะท้องแตกละ"
"เหนียวไก่ก็ไม่กรอบละ คราวหน้าไปกินที่โรงอาหารดีกว่า"
พวกเธอเดินเข้ามาหาผม
หัวเราะพลางพูดคุยเรื่องสอบ เรื่องซีรีส์วายที่กำลังดู
ก่อนจะเทเศษซากของผมลงถังขยะอย่างไม่ไยดี
เสียงของพลาสติกเสียดสีกันดังกรอบแกรบ
กลิ่นคาวที่คุ้นเคยค่อยๆ กลับมา
รอบข้างมีเพื่อนเก่าๆ นอนนิ่งอยู่ในถังเดียวกัน
เศษผัก เศษข้าว เศษชีวิต
ผมมองไปรอบๆ เป็นครั้งสุดท้าย
หรืออาจจะเป็นครั้งแรกของวันใหม่ก็ได้
“ชีวิตก็คงมีแค่นี้จริงๆ สินะ”
พูดแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ
เหมือนเพิ่งรู้ว่าต้องเกิดใหม่อีกทีพรุ่งนี้ตอนเที่ยง
เนื้อหา : ไร้ท์สาระ
พิสูจน์อักษร : ณัฐชานันท์ จันแดง
กราฟิก : ginger cat